Ο αγκώνας είναι μια πολύπλοκη άρθρωση που επιτρέπει την κάμψη, την έκταση και την περιστροφή του αντιβραχίου.
Η άρθρωση του αγκώνα σχηματίζεται από τη σύνδεση τριών οστών του βραχιονίου, της ωλένης και της κερκίδας. Αυτά συνδέονται μεταξύ τους σχηματίζοντας τρεις επιμέρους αρθρώσεις: την βραχιονωλενική, τη βραχιονοκερκιδική και την άνω κερκιδωλενική. Η άριστη συνεργασία τους επιτρέπει την κάμψη – έκταση του αντιβραχίου, αλλά και την πρηνισμό – υπτιασμό, δηλαδή την περιστροφή του χεριού.
Η σταθερότητα του αγκώνα εξασφαλίζεται κυρίως από δύο ισχυρούς συνδέσμους: τον έσω πλάγιο σύνδεσμο (ωλένιο) και τον έξω πλάγιο σύνδεσμο (κερκιδικό), οι οποίοι προστατεύουν την άρθρωση από πλάγιες μετακινήσεις. Ο δακτυλιοειδής σύνδεσμος επιπλέον, περιβάλλει σαν δακτυλίδι την κεφαλή της κερκίδας και τη συγκρατεί κοντά στην ωλένη κατά την περιστροφή.
Στην περιοχή διέρχονται σημαντικά νεύρα, όπως το ωλένιο, το μέσο και το κερκιδικό, τα οποία ελέγχουν την αισθητικότητα και τη λειτουργία των μυών του αντιβραχίου και της άκρας χείρας. Πίεση ή τραυματισμός αυτών συνδέεται με παθήσεις όπως η ωλένια νευρίτιδα .
Η πολύπλοκη μυϊκή δομή του αγκώνα επιτρέπει κινήσεις που απαιτούν τόσο ακρίβεια όσο και δύναμη. Οι καμπτήρες μύες του αντιβραχίου, προσφύονται στον έσω επικόνδυλο του βραχιονίου οστού και συμμετέχουν στην κάμψη του καρπού και των δακτύλων. Οι εκτείνοντες μύες του αντιβραχίου, προσφύονται στον έξω επικόνδυλο του βραχιονίου και συμμετέχουν στην έκταση του καρπού και των δακτύλων. Παθήσεις που συνδέονται με υπέρχρηση ή λανθασμένη τεχνική κατά την δραστηριότητα του αντιβραχίου είναι η έσω και η έξω επικονδυλίτιδα.
Η γνώση της ανατομίας του αγκώνα βοηθά στην κατανόηση της λειτουργίας του και στη σωστή διάγνωση τραυματισμών, φλεγμονών ή εκφυλιστικών παθήσεων, συμβάλλοντας σε στοχευμένη και αποτελεσματική θεραπεία.
